ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ; Μέρος δεύτερο

Μέρος δέυτερο.
1. Η ΠΙΣΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε μέσα στην Εκκλησία.
Μάθαμε από μικρά παιδιά να κάνουμε τον σταυρό μας, να ανάβουμε το κερί μας, να προσκυνούμε τις εικόνες, να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, να πηγαίνουμε στην εκκλησία στις μεγάλες γιορτές.
Αυτά είναι όμορφα και σημαντικά. Είναι στοιχεία της εκκλησιαστικής μας ζωής και της πνευματικής μας κληρονομιάς.
Υπάρχει όμως ένας κίνδυνος: να κρατήσουμε τις εξωτερικές συνήθειες και να χάσουμε την ουσία.
Μπορεί κάποιος να γνωρίζει όλες τις εκκλησιαστικές γιορτές, αλλά να μην έχει συγχωρήσει τον αδελφό του.
Μπορεί να ανάβει καθημερινά το καντήλι, αλλά να μην έχει χρόνο να πει μια προσευχή.
Μπορεί να βρίσκεται μέσα στον ναό, αλλά η καρδιά του να είναι μακριά από τον Θεό.
Η πίστη δεν είναι απλώς μια θρησκευτική συνήθεια. Δεν είναι μόνο η διατήρηση ορισμένων εθίμων.
Είναι η αποδοχή της αλήθειας που μας αποκάλυψε ο Θεός, η εμπιστοσύνη στον Χριστό και η επιθυμία να ζήσουμε μέσα στην κοινωνία μαζί Του.
Η πίστη είναι συγχρόνως δώρο της θείας χάριτος και ελεύθερη ανταπόκριση του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού.
Ο Απόστολος Παύλος γράφει:
«Πίστις δι’ αγάπης ενεργουμένη».
(Γαλάτας 5,6)
Δηλαδή, η πίστη ενεργοποιείται και εκφράζεται μέσα από την αγάπη.
Δεν αρκεί να λέω ότι πιστεύω. Χρειάζεται η πίστη μου να φαίνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζω τον συνάνθρωπό μου, στον τρόπο που συμπεριφέρομαι στην οικογένειά μου, στον τρόπο που συγχωρώ, που βοηθώ, που αγαπώ.
Η πίστη δεν είναι μόνο κάτι που λέω με τα χείλη μου. Είναι κάτι που προσπαθώ να ζω με ολόκληρη την ύπαρξή μου.
2. Ο ΘΕΟΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
Υπάρχει μια υπέροχη εικόνα στην Αγία Γραφή.
Ο Χριστός απευθύνεται στην Εκκλησία της Λαοδικείας, καλώντας την να μετανοήσει και να ανανεώσει τη σχέση της μαζί Του.
Και λέει:
«Ιδού, έστηκα επί την θύραν και κρούω».
«Στέκομαι μπροστά στην πόρτα και χτυπώ».
Προσέξτε κάτι πολύ σημαντικό.
Ο Χριστός απευθύνει αυτή την πρόσκληση ακόμη και σε ανθρώπους που ήδη ανήκουν στην Εκκλησία, αλλά έχουν γίνει πνευματικά χλιαροί.
Δεν απευθύνεται μόνο σε εκείνους που βρίσκονται μακριά από την πίστη. Απευθύνεται και σε εμάς.
Σε εμάς που μπορεί να πηγαίνουμε χρόνια στην εκκλησία, να γνωρίζουμε τις προσευχές, να συμμετέχουμε στις ακολουθίες, αλλά να έχουμε αφήσει την καρδιά μας να απομακρυνθεί από τον Θεό.
Ο Χριστός δεν επιβάλλεται στον άνθρωπο. Τον καλεί σε ελεύθερη κοινωνία μαζί Του.
Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της πνευματικής μας ζωής.
Δεν είναι ότι ο Θεός δεν θέλει να έρθει κοντά μας. Είναι ότι πολλές φορές εμείς δεν Του αφήνουμε χώρο.
Έχουμε χρόνο για τόσα πράγματα.
Για την εργασία, τις υποχρεώσεις, τις ειδήσεις, το κινητό, τις κοινωνικές μας σχέσεις, τις διασκεδάσεις μας.
Αλλά πόσο χρόνο αφιερώνουμε για να σταθούμε λίγο μπροστά στον Θεό;
Πόσες φορές μέσα στην ημέρα σταματάμε για να Του μιλήσουμε;
Πόσες φορές Τον ευχαριστούμε για όσα έχουμε;
Πόσες φορές Του εμπιστευόμαστε τις αγωνίες μας;
Και πόσες φορές Τον θυμόμαστε μόνο όταν βρεθούμε μπροστά σε μια δυσκολία;
Ο Θεός δεν θέλει να αποτελεί την τελευταία μας επιλογή. Θέλει να γίνει το κέντρο της ζωής μας.
3. Η ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
Να πιστεύω δεν σημαίνει ότι δεν έχω απορίες.
Δεν σημαίνει ότι δεν έχω αμφιβολίες, φόβους ή δυσκολίες.
Δεν σημαίνει ότι καταλαβαίνω όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μου.
Μερικές φορές ο άνθρωπος προσεύχεται και δεν βλέπει αμέσως απάντηση.
Ζητά κάτι και δεν γίνεται.
Περνά μια δοκιμασία και αναρωτιέται:
«Πού είναι ο Θεός; Γιατί το επιτρέπει; Γιατί δεν με ακούει;»
Η πίστη δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος παύει να σκέφτεται και να αναζητά την αλήθεια.
Η Εκκλησία μάς καλεί να γνωρίσουμε τον Θεό μέσα από την Αγία Γραφή, την Ιερά Παράδοση, τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και την εμπειρία της εκκλησιαστικής ζωής.
Υπάρχουν όμως στιγμές που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να κατανοήσει όλα όσα συμβαίνουν.
Εκεί καλούμαστε να εμπιστευθούμε την αγάπη και τη σοφία του Θεού.
Θυμηθείτε ένα περιστατικό από το Ευαγγέλιο.
Ένας πατέρας φέρνει το άρρωστο παιδί του στον Χριστό, ζητώντας τη βοήθειά Του.
Και μέσα στην αγωνία του λέει μια από τις πιο συγκλονιστικές φράσεις της Αγίας Γραφής:
«Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τη απιστία».
(Μάρκος 9,24)
Δηλαδή:
«Πιστεύω, Κύριε, αλλά βοήθησέ με εκεί όπου η πίστη μου είναι αδύναμη».
Πόσο ανθρώπινη είναι αυτή η προσευχή!
Δεν λέει: «Κύριε, έχω τέλεια πίστη».
Δεν λέει: «Κύριε, δεν έχω καμία αμφιβολία».
Λέει: «Κύριε, θέλω να πιστέψω περισσότερο. Βοήθησέ με».
Αυτό είναι κάτι που μπορούμε όλοι να καταλάβουμε.
Η Εκκλησία δεν ζητά από τον άνθρωπο να παρουσιάσει μια πίστη χωρίς αγώνες και ερωτήματα.
Τον καλεί να φέρει ακόμη και την αδυναμία της πίστεώς του μπροστά στον Χριστό, ζητώντας τη χάρη Του.
Η πίστη δεν είναι η απουσία των δυσκολιών. Είναι η προσπάθεια να παραμείνουμε κοντά στον Θεό ακόμη και μέσα στις δυσκολίες.
4. ΤΙ ΜΑΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ;
Ας είμαστε ειλικρινείς.
Πολλές φορές δεν απομακρυνόμαστε από τον Θεό επειδή δεν πιστεύουμε.
Απομακρυνόμαστε επειδή αφήνουμε τη ζωή να μας παρασύρει.
Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να μας απομακρύνουν από την πνευματική ζωή:
Πρώτον, η καθημερινότητα και οι πολλές υποχρεώσεις.
Λέμε ότι δεν έχουμε χρόνο για προσευχή, για εκκλησιασμό, για πνευματική μελέτη. Και πολλές φορές αυτό γίνεται μια μόνιμη δικαιολογία.
Δεύτερον, ο εγωισμός.
Δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, να ζητήσουμε συγγνώμη, να συγχωρήσουμε εκείνον που μας πλήγωσε.
Τρίτον, οι απογοητεύσεις.
Μερικοί άνθρωποι απομακρύνονται από την Εκκλησία επειδή πληγώθηκαν από συμπεριφορές άλλων ανθρώπων, ακόμη και ανθρώπων που βρίσκονται μέσα στην Εκκλησία.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι και οι άνθρωποι της Εκκλησίας είμαστε αδύναμοι και ατελείς. Δεν πρέπει όμως οι αδυναμίες των ανθρώπων να γίνονται αιτία να απορρίψουμε τον ίδιο τον Χριστό.
Τέταρτον, η λανθασμένη εικόνα που μπορεί να έχουμε σχηματίσει για τον Θεό.
Μερικές φορές φανταζόμαστε τον Θεό μόνο ως έναν αυστηρό κριτή που περιμένει να κάνουμε λάθος για να μας τιμωρήσει.
Όμως ο Χριστός μάς αποκάλυψε τον Θεό ως Πατέρα.
Έναν Θεό που αγαπά, συγχωρεί, θεραπεύει και περιμένει τον άνθρωπο να επιστρέψει.
Θυμηθείτε την παραβολή του ασώτου υιού.
Ο γιος εγκαταλείπει το σπίτι του πατέρα του, απομακρύνεται, κάνει λάθη, χάνει την περιουσία του και φτάνει σε μεγάλη δυσκολία.
Όταν αποφασίζει να επιστρέψει, ο πατέρας δεν τον περιμένει για να τον ταπεινώσει.
Τον βλέπει από μακριά, σπλαχνίζεται, τρέχει, τον αγκαλιάζει και τον υποδέχεται.
Αυτή είναι η εικόνα της πατρικής αγάπης του Θεού.
Ο Θεός δεν χαίρεται με την απομάκρυνσή μας. Χαίρεται με την επιστροφή μας.
5. ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΩ ΤΟΝ ΘΕΟ
Κάποιοι άνθρωποι λένε:
«Δεν πηγαίνω στην εκκλησία γιατί δεν είμαι άξιος».
Άλλοι λένε:
«Έχω κάνει πολλά λάθη».
Κάποιοι αισθάνονται ότι πρώτα πρέπει να διορθώσουν τη ζωή τους και μετά να πλησιάσουν τον Θεό.
Αλλά σκεφτείτε.
Ο Χριστός λέει:
«Ου χρείαν έχουσιν οι υγιαίνοντες ιατρού, αλλ’ οι κακώς έχοντες».
(Λουκάς 5,31)
Δηλαδή:
«Δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι».
Ο Χριστός δεν ήρθε για τους τέλειους ανθρώπους.
Ήρθε για όλους εμάς που έχουμε ανάγκη από θεραπεία.
Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού.
Είναι η κοινωνία των πιστών, ο τόπος όπου ο άνθρωπος συναντά τον Χριστό, μετέχει στη μυστηριακή ζωή, δέχεται τη θεία Χάρη και πορεύεται προς τη σωτηρία.
Μπορούμε να παρομοιάσουμε την Εκκλησία με ένα πνευματικό θεραπευτήριο.
Δεν ερχόμαστε επειδή είμαστε τέλειοι, αλλά επειδή αναγνωρίζουμε την αδυναμία μας και έχουμε ανάγκη από τη θεραπευτική χάρη του Θεού.
Όμως υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό.
Ο Χριστός δέχεται τον άνθρωπο όπως είναι, αλλά δεν τον αφήνει όπως είναι.
Δεν μας καλεί να δικαιολογήσουμε τα λάθη μας ούτε να συμβιβαστούμε με την αμαρτία.
Μας καλεί στη μετάνοια, στην αλλαγή ζωής και στον αγιασμό.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στην ένατη ομιλία του στην προς Εβραίους επιστολή, μιλά για τη μετάνοια ως φάρμακο που μπορεί να απαλλάξει τον άνθρωπο από το βάρος των αμαρτιών του.
Διδάσκει ότι ακόμη και εκείνος που έχει πέσει βαθιά μπορεί, εφόσον θελήσει να μετανοήσει, να επιστρέψει στον Θεό.
Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα της Εκκλησίας.
Δεν έχει σημασία μόνο πόσες φορές πέσαμε.
Σημασία έχει να μη χάσουμε την επιθυμία να σηκωθούμε και να επιστρέψουμε στον Χριστό.
Ενορία Οίας

